Miecz – rodzaj broni białej, charakteryzującej się prostą, obosieczną głownią, otwartą rękojeścią oraz krzyżowym jelcem. Wzorowany na mieczach z przełomu XIV i XV wieku.
Używany od epoki brązu do XVI w. Szczególną popularnością cieszył się w średniowieczu. W ówczesnej Europie były symbolem stanu rycerskiego. Często otrzymywał własne imię i noszono go przed władcami na znak władzy i sprawiedliwości. Był niezbędny przy ceremonii koronacji i pasowania na rycerza. Na miecz przysięgano wierność władcy.